فیلسوف دلقک

نسبی گرایی به لحاظ شناختی معیوب است.به لحاظ سیاسی نیز خطرناک است.یک بار دیگر باید به بینش محوری امیل دورکم اشاره کرد:یک جامعه نمیتواند بدون ارزش های مشترک(که او آن را((وجدان جمعی)) آن جامعه می نامید)دوام بیاورد.هر جامعه ای در غیاب این ارزش های مشترک کم کم فرو می پاشد,زیرا گزینه های رفتاری افراد,کاملا خودسرانه خواهد شد.اخلاق به سلایق شخصی تقلیل خواهد یافت و دیگر مشمول بحث و گفتگوی عمومی نخواهد بود:((تو معتقدی که برده داری اشکالی ندارد اما من چنین نظری ندارم.نظر تو برای تو محترم است.نمی خواهم درباره تو قضاوتی بکنم.تلاش هم نمیکنم نظرم را به تو تحمیل کنم.)) نسبی گرایی با اخلاق فردی اش به جای اخلاق جمعی,دعوت به نیهیلیسم است.آن را میتوان نوعی انحطاط اخلاقی هم نامید,موقعیتی که در آن هنجار هایی که جامعه را حفظ میکنند,از درون تهی می شوند,و به وهم تبدیل می شوند و احتمالا صورتی مضحک به خودشان می گیرند و همه تر از همه اعتماد به این که مردم بر اساس هنجار های مشترک جمعی رفتار خواهند کرد از بین می رود.جامعه رو به انحطاط آینده چندان روشنی ندارد.این جامعه فاقد ارائه دفاع از خودش است حتی در برابر خطر ها فیلسوف دلقک...

آنجا که کتاب ها را میسوزانند,انسان ها را نیز خواهند سوزاند:هاینریش هاینه

جامعه وقتی فرزانگی و سعادت می یابد که خواندن کار روزانه اش باشد:سقراط

خوشبخت کسی است که به یکی از این دو چیز دسترسی دارد:یا کتاب های خوب یا دوستان کتابخوان:ویکتور هوگو.

اتاق بدون کتاب مانند جسم بی روح است:سیسرو.

روز کتاب و کتابخوانی مبارک باد

#به دوستانمان کتاب هدیه کنیم

فیلسوف دلقک...

میکوبی به دیوار شعر هایم را زل میزنی به بطری خالی ات آن طرف میز مثل انفجار بغض در پایان قصه.. سوت میکشند در گوش ات صدای خون آشام ها باز هم تسکین درد امروز با بوف کور.. می شعرمت تا که شاید تو را آرام بگذارند عصیان های شبانه ات هنگام تنهایی نالیدی شبانه آزارم می دهند شعر های گندیده ات در خاطراتم.. مثل زخم هجده تیر که حک شده روی زندگی ام باز منفجر میکند پایان کل این قصه را.. سوختیمو,میسوزیمو,خواهیم سوخت چنان مضحک و خندیدنی مثل دستور فرمانده یا ژنرال.. مطمئنم روزی تنها خواهی مرد مثل پرنده ای پیر در قفس که منتظر آقای گودو بود.. فیلسوف دلقک...

حواستان باشد! بزرگترین اشتباه در حکومت,بها دادن به مردم یا ارزش قائل شدن برای مردم است.شما مطمئن باشید که اگر باری مردم ارزشی بیش از گوسفند قائل شوید,نمی توانید بر آنها حکومت کنید. بهای مردم شما را معین می کند,نه خودشان,اگر شما بر مردم قیمت نگذارید,آنها قیمتی برای خودشان می گذارند که هیچ جور نمی توانید آن را بخرید. و تازه این گوسفند که من گفتم بالاترین قیمت است.قیمت آدم های اندیشمند چاق و چله.قیمت بقیه مردم,حداکثر در حد پشگل گوسفند است نه بیشتر. نتیجه این که:مردم را هر جور بار بیاورید بار می آیند.اگر به آنها احترام بگذارید,فکر می کنند که شما موظفید به آنها احترام بگذارید.اگر به آنها توضیح دهید,گمان می کنند که شما موظف به توضیح دادنید. در حالی که همه شما بار ها این جمله را از دهان خود من شنیده اید که:ما در مقابل هیچکس,ملزم به پاسخگویی یا توضیح دادن,چی؟نیستیم. اگر شما این اصل گوسفند بودن مردم را درست بفهمید,بقیه شیوه ها و سیاست ها و روش های حکومت داری را به خوبی درک می کنید.و الا نمی کنید همینطور گوساله می مانید و هیچوقت گاو نمی شوید. هیچوقت شنیده اید که غذای گوسفند را به او اهدا یا تقدی فیلسوف دلقک...

چرا مرا دوست نداری؟ همان اندازه سوال غیر ممکنی است(هر چند کمتر آزار دهنده است) که پرسیدن این که چرا دوستم داری؟در هر دو مورد،در چارچوب عشق،رو در روی اراده ضعیف قرار می گیریم،در مقابل این واقعیت که عشق،موهبتی است که به ما هدیه شده،موهبتی که هرگز نه می توانیم و نه لیاقتش را داریم که تشخیص بدهیم.در پرسش هایی از این دست ،مجبوریم یا به سوی خودبینی کامل تمایل پیدا کنیم یا از طرف دیگر،به حقارت مطلق:مگر چه کرده ام که مستحق عشق باشم؟پرسشی که عاشق شریف و فروتن می پرسد؛کار بدی نکرده ام.مگر چه کرده ام که از عشق محروم باشم؟اعتراض عاشق خیانت شده ،که خودخواهانه مدعی است ،موهبتی که حق هیچ کس نیست فقط به او تعلق دارد.در پاسخ هر دو پرسش،کسی که عشق را هبه می کند فقط می تواند جواب بدهد:چون تو،تو هستی_پاسخی که معشوق را به شکلی خطرناک و غیر قابل پیش بینی،میان خودبزرگ بینی و افسردگی،محصور می کند. جستار هایی در باب عشق/آلن دو باتن فیلسوف دلقک...